|
توریسم شکار از منظر توسعه ی پایدار |
|
|
|
آناهیتا امینی علوی
|
|
۰۸ دي ۱۳۸۵ |
|
صفحه 5 از 7
در حال حاضر نیز برگزاری تور شکار برای هموطنان ایرانی توسط شرکتهای فعال در این زمینه ممنوع است و خدمات گردشگری آنها تنها به برپایی برنامههای سفر برای شکارچیان خارجیِ علاقمند محدود میشود. ولی متقاضیان ایرانی نیز میتوانند پس از کسب اجازهی حمل سلاح از سوی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی برای دریافت پروانهی شکار و دفترچهی شناسایی شکارچی شخصاً به سازمان حفاظت محیط زیست مراجعه نمایند. تعداد دفاتر مسافرتی که در این زمینه با سازمان همکاری دارند انگشتشمار و بسیار محدود است ولی میتواند زمینهای بر دریافت درک صحیح از شکار قانونی نزد عامهی مردم باشد و روزنهی روشن کوچکی نیز بر سهم این شاخه از صنعت گردشگری در رونق اقتصاد کشور ما محسوب گردد.
امروزه در ایران متخصصان امر گردشگری در پی تعاملاتی سازنده با دانشمندان زیست محیطی به دنبال  راههای ممکنی هستند تا بتوانند با گسترش توریسم شکار گونههای جانوری در معرض خطرِ کشور را که متأسفانه با وجود مراقبتهای شدید و پرهزینه سیر نزولی شدیدی را در آمار جمعیتیشان طی میکنند، نه تنها حفظ بلکه احیا کنند. حال باید دید که چگونه چنین امری ممکن است؟
سازمان حفاظت محیط زیست هر ساله پس از برآورد تعداد وحوشِ هر منطقه و مشخص نمودن جمعیت جانوری مازاد و سرریز با در نظر گرفتن آن تعداد از حیواناتی که ممکن است به علت عوامل طبیعی مانند خشکسالی و یا بیماری تلف شوند و همچنین احتساب آنها که طعمهی جانوران دیگر میگردند تعدادی پروانهی شكار و صيد، در حد معقول و به ميزانی كه لطمهای به طبيعت وارد نياورد صادر نموده و سهمیهی شکار هر منطقه را برای یک سال آینده مشخص میکند.
به این شکل فرصتی بوجود میآید تا علاقهمندان بتوانند در قالب يك طرح مطالعه شده و در محدوده قوانين به شکار پرداخته و در عين حال محیط زیست طبیعی کشور خود را برای نسلهای آينده حفظ نمايند. شكارچیان در پایان هر سال فرم گزارش شكار خود را به سازمان ارایه میدهند تا برآوردی از جمعيت وحوش شكار شده و جمعيت فعلی آنها صورت گیرد.
|
