برای شرکت در گفتگوهای جغرافیایی به انجمن گفتگوی جغرافیا مراجعه کنید. «اینجا» کلیک کنید. و در مورد موضوعات مورد علاقهتان با دیگر کاربران بحث و گفتگو کنید.
در ۴۰ كیلومتری شمال غربی نطنز از استان اصفهان در دامنه كوه كركس روستایی بس كهن واقع است به نام ابیانه. كه از روستاهاي منحصر به فرد است.
این روستا را به اعتبار آثار و بناهای تاریخی پرتنوعش باید از زمرهٔ استثنایی ترین روستاهای ایران به شمار آورد.
شكوه معماری بومی و سرشار از زیبایی این روستا، آن را در شمار نمونه های كم نظیر دیدنیهای جهان درآورده است.
ابیانه نقطه ای خوش منظره و خوش آب و هوا و دارای موقعیت طبیعی مساعدی است. در دورهٔ صفویه هنگامی كه شاهان صفوی برای ییلاق به نطنز میرفتند بسیاری از نزدیكان آنها و درباریان ترجیح میدادند در ابیانه اقامت كنند.
شمار خانه های ابیانه در سرشماری سال ۱۳۶۱ برابر با ۵۰۰ واحد برآورد شده؛ این خانه ها تماماً بر روی دامنه پرشیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده است به صورتی كه پشت بام مسطح خانه های پایین دست، حیاط خانه های بالادست را به وجود آورده است و هیچ دیواری هم آنها را محصور نمیسازد.
ابیانه در وهلهٔ اول روستایی چند طبقه به نظر میآید كه در بعضی موارد تا چهار طبقهٔ آن را می توان مشاهده كرد. اتاقهای ابیانه به پنجرههای چوبی ارس مانند مجهزند و اغلب دارای ایوانها و طارمیهای چوبی پیش آمدهٔ مشرف بر كوچه های تنگ و تاریكاند كه خود به صورت مناظر جالبی درآمدهاند. نمای خارجی دیوارهای خانه های ابیانه با خاك سرخی كه معدن آن در مجاورت روستاست پوشیده شده است.
زندگی مردم ابیانه كشاورزی و باغداری و دامداری است كه با روشهای سنتی اداره میشود. بیشتر زنان در امور اقتصادی با مردان همكاری دارند.
ابیانه دارای هفت رشته قنات است كه برای آبیاری مزارع و باغات مورد استفاده قرار میگیرد. گندم، جو، سیب زمینی و انواع میوه به خصوص سیب، آلو، گلابی، زردآلو، بادام و گردو در ابیانه به دست میآید.
در سالهای اخیر قالیبافی در ابیانه رواج پیدا كرده و نزدیك به ۳۰ كارگاه قالیبافی در آنجا دایر شده است. در گذشته گیوه بافی از جمله مشغله های پردرآمد زنهای ابیانه بوده است كه امروزه تا حدی متروك شده است.
مردم ابیانه به سبب كوهستانی بودن منطقه و دور بودن محل آنها از مراكز پر جمعیت و راههای ارتباطی، قرنها در انزوا زیسته و در نتیجه بسیاری از آداب و رسوم قومی و سنتی و از جمله زبان و لهجهٔ قدیم خود را حفظ كرده اند. زبان مردم ابیانه فارسی با لهجهٔ خاص ابیانه ای است كه با لهجه های متداول در جاهای دیگر تفاوت اساسی دارد.
لباس سنتی آنها، هنوز هم میان آنها رواج دارد و در حفظ آن تاكید و تعصب از خود نشان میدهند، در مردان شلوار گشاد و درازی از پارچهٔ سیاه و در زنها پیراهن بلندی از پارچه های گلدار و رنگارنگ است. علاوه بر این، زنهای ابیانه معمولاً چارقدهای سفیدرنگی بر سر دارند.
نشانه گذاری:
نوشته شده توسط در 2007-12-13 22:21:21 سلام من دارم در مورد معمارس سنتی روستاهای ایران تحقیق میکنم لطفا هر طور که میتونید منو راهنمایی کنید. متشکرم مجتبی
نوشته شده توسط در 2007-09-26 09:21:43 سلام پایان نامه من در باره ابیانه است شما می توانید به من کمک کنید با تشکر
هادی نوشته شده توسط هادی در 2007-01-20 17:21:29 ما که بچه ابیانه ایم کارگاهی در ابیانه ندیدم بازم به شما(لطف کنید بی تحقیق چیزی ننویسید)
زهرا شجاع ابیانه نوشته شده توسط زهرا شجاع ابیانه در 2007-01-15 13:27:22 با سلام ضمن عرض خسته نباشید می خواستم ادرس اون 30 تا کارگاه قالی بافی رو ازتو ن بگیرم ببینم کجای ابیانه هست تا من هم که ابیانه می رم اونجا رو ببینم اخه به نظر من کسی اونجا به اون صورت زندگی نمی کنه و که 30 تا کارگاه داشته باشه و این هم ذکر میکردین که %90 مردم ابیانه از تحصیلات با لا یی برخوردارن با تشکر
