|
چرا به مسافرتهای علمی اهمیت نمیدهیم؟ |
|
|
|
|
 می گویند طبیعت کارگاه بزرگ جغرافیاست، و برای مطالعه جغرافیا باید از نزدیک آن را مشاهده و مطالعه کرد. بنابراین کسانی که می خواهند جغرافیا خصوصا 'جغرافیای طبیعی' بیاموزند، باید از نزدیک با طبیعت آشنا شوند و آن را لمس کنند .
چگونه می توان بدون اینکه دانشجو هرگز یک عارضه طبیعی را ندیده است در کلاس درس جزئیات آن را برای او تشریح کرد و توقع داشت آن را برای همیشه به یاد به یاد داشته باشد.
آیا همین اشکال دلیلی بر ضعف علمی برخی دانشجویان جغرافیا خصوصا در واحدهای دانشگاه های آزاد که محدودیت های سفرهای علمی در آن بیشتر است نمی شود و احتمالا نیست؟
چرا در کشور ما تعداد سفرهای علمی حتی کوتاه مدت تا این حد کم است و دانشگاه های ما برای ترتیب دادن مسافرت های علمی آنچنان علاقه ای ندارند؟
آیا این اشکال صرفا مربوط به دانشگاه های ما است ؟ اساتید و خود دانشجوها چقدر سفرهای علمی علاقمند هستند؟
نظرتان در این مورد چیست؟ فکر می کنید چه چیز باعث شده تا آموزش جغرفیا تنها به تخته سیاه کلاس محدود شود؟
 روي اين لينك كليك كنيد و شما هم نظرتان را در پايين صفحه اضافه كنيد.
عناوین مرتبط :
|
