Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

اميدوارم در سال ۲۰۵۰ شهرهايی را ببينم که در آنها رابطه صميمانه تری ميان شهر ها و فضاهای غيرشهری اطراف آنها برقرار باشد. چه از نظر استفاده از مصالح محلی و چه به لحاظ بهره گيری از معماری سنتی و بومی.

بايد به سمت شهرهايی برويم که محور آنها به جای اتوموبيلرانی، پياده روی باشد و بر اساس بودجه غذا و انرژی ما طراحی شده باشد.
يک راه حل برای اين کار حرکت بسوی الگوهايی است که بی زمان باشند. يعنی ساختمانهايی که به جای آنکه صرفا شگفت انگيز باشند؛ برای مصارف مختلف ساخته شده باشند.

"بايد به سمت شهرهايی برويم که محور آنها به جای اتوموبيلرانی، پياده روی باشد"

بايد به فکر آن باشيم که محل کارمان به محل زندگی مان نزديک باشد. به اين ترتيب از شدت ترافيک کاسته می شود. آنوقت، شهرها به جای يک مرکز، چند مرکز خواهند داشت.

بيشترين نگرانی من برای آينده اين است که اگر انرژی بيش از حد گران و کمياب شود، جمعيت به دو بخش محروم و برخوردار از انرژی تقسيم شود.

اين وضعيت می تواند بی ثباتی بيشتری را پديد آورد. چون بيشتر شهر ها با نوعی کشاورزی وابسته به نفت تغذيه می شوند و چنان وضعيتی بيش از حد هراس انگيز خواهد بود.