|
پیشبینی جهان شهری در سال ۲۰۵۰ |
|
|
|
|
|
صفحه 3 از 7
مايکل دير استاد رشته جغرافيای کالیفرنیای جنوبی
مايکل دير در دانشگاه کاليفرنيای جنوبی استاد رشته جغرافياست. او نويسنده کتاب وضعيت شهری پسا مدرن است:
يکی از تاثيرات سرمايه داری جهانی ايجاد جهانی است که بيش از پيش قطبی شده است. از يک طرف شما چيزی را داريد که همکارم مايک ديويس آن را سياره حلبی آبادها می نامد و از سوی ديگر پديده شهرهای زرين را داريم.
اين قطبی بودن در داخل شهرها وضعيتی را ايجاد می کند که من آن را شهرنشينی پسامدرن می نامم. تا سال 2050 شاهد بيشتر شدن اين پديده خواهيم بود.
در اين شرايط شهرها بيش از يک مرکز خواهند داشت. اگر به شهرهای جنوب کاليفرنيا يا به شهر بارسلون در اسپانيا دقت کنيد، اين پديده را خواهيد ديد. اين شهرها يک هسته مرکزی ندارند.
در شهرنشينی پسامدرن، شهرها بيش از يک مرکز خواهند داشت |
برای مثال، لس آنجلس 20 يا 30 مرکز دارد. الگوی سفر بامدادی به مرکز شهر در آنجا وجود ندارد. در ضمن، اين وضعيت به معنای آن است که مديريت شهری هم متمرکز نيست.
در اين روش، شهرها حول يک مرکز شکل نمی گيرند. بلکه بعد از ساخته شدن شهر، مراکز متعددی برای آن در نظر گرفته می شود.
به اين ترتيب شما يک شهر چندپاره خواهيد داشت که مثلا در لس آنجلس در مساحتی حدود 14 هزار مايل مربع پراکنده است.
اين امر موقعيتهايی را برای خودمختاری محله ها فراهم می کند. داراها و ندارها هريک محله و فضای حياتی خود را دارند. محلات خودمختار در محدوده ابرشهرها پديد می آيند.
|
